Aplicacions como CCleaner, Nero ou WinRAR se están volvendo obsoletas e pronto deixarán de ter utilidad. Algunhas sobrevivirán en nichos moi concretos e outras serán reemplazadas por software máis moderno. E uns cantos, sinxelamente, desaparecerán pra sempre.
Ocurre que os sistemas operativos se puxeron ao día, engadindo funcionalidades que antes non tiñan e corrixindo problemas clásicos. E outras funcions se mudaron á web, como ha pasado coa mensaxería ou o intercambio de arquivos.
Vexamos cáles son os programas destinados ao olvido e enviémoslles desde xa noso máis sentido pésame...
1. Grabadores de CD/DVD
¿Cándo foi a última vez que grabaste un disco óptico? No meu caso, fai 3 meses. Ainda lembro o momento: tiña que recuperar o PC dun amigo e grabin a imaxen ISO dun antivirus Live. Nun ano, grabin sete DVD.
Los lectores de CD/DVD y Blu-Ray se avistan cada vez menos nos PC novos. Alguns fabricantes, como Sony, han optado por deixar de fabricar unidades ópticas. É unha tecnoloxxía todavía moi utilizada, pero xa non medra.
Co aumento da velocidade de conexión e a aparición de servizos de almaceamiento online e distribución digital, o grabado de discos ópticos ten menos sentido. Outro golpe chegóu dende as memorias USB, económicas e versátiles.
Programas como Nero e CDBurnerXP están abocados á extinción, e o saben. Os sistemas operativos teñen agora funciones de grabación integrada, e as unidades virtuais están suplindo a necesidade de cargar discos ópticos no PC.
2. Antivirus tradicionais
Si hai unha categoría que evolucionou de forma constante, esta foi a dos antivirus: se adaptaron rápidamente a los cambios no panorama da seguridade informática, engadindo novas funcions á vez que melloraban as antigas. E apareceron enton palabras como "Nube" ou "Sandbox".
Nembargantes, no seu intento desesperado por evolucionar e á vez seguir sendo os mismos, os antivirus están atravesando unha fase complicada: queren abarcar moito e ao final apretan pouco. AAs suites de seguridade con decenas de funcions distintas abundan; e o usuario se queda perplexo ante esta Nerificación.
O experto Michael Kassner afirma que a maioría de técnicas de detección convencionais pueden superarse doadamente, e que os antivirus sempre van un paso por detrás das ameazas que aparecen. A maioría de elas, de feito, son sociais, e aproveitan o punto máis débil: a inxenuidade do usuario. Un exemplo é o ransomware.
Los antivirus tardaron moito en detectar o temible Virus de la Policía...
Os sistemas operativos e os navegadores ofrecen unha capa de protección extra, e hai utilidades que abren arquivos nunha área separada da memoria (Sandbox). Pero, contra as amenazas actuais a mellor defensa é o sentido común do usuario.
3. Optimizadores de sistema e limpiadores
Hasta a chegada de Windows XP, o sistema operativo de Microsoft tíña fama de inestabel e xerador de lixo. A sua arquitectura era un horrible compromiso entre os sistemas anteriores e o futuro. O exemplo máis claro foi o nefasto Windows Me, que ainda lembramos con pavor.
Versión tras versión, Windows foi desfacéndose de esa mala fama que se había grañado a golpe de pantallazos azuis, carpetas repletas de archivos DLL e problemas de Rexistro. O resultado é que Windows 7 se parece tanto a Windows 95 como un tanque a un carro de madeira.
¿Siguen tendo utilidade os programas de optimización e limpeza do PC? Máis ben pouca.
Ferramentas como CCleaner e outras similares son máis útiles para manter a privacidade e quitar programas do inicio que para mellorar o rendemento. Outra categoría destinada ao olvido son os optimizadores de memoria. Xa comprobamos que o consumo de memoria xa non é un problema para a maioría de usuarios.
4. Compresores y cortadores de archivos
Cando o formato ZIP apareceu en 1989, os discos duros máis grandes rara vez superaban los 10/20 megabytes nos PC personais. O uso de técnicas de compresión era esencial para non rebasar a escasa capacidade de almaceamento.
Cando esos archivos debían levarse dun PC a otro, o soporte disponible na gran maioría de casos era o disquete de 3½ pulgadas. Seus 1,44 megabytes de capacidad eran unha limitación importante, e por eso os arquivos se cortaban en segmentos que pudesen caber en múltiples volúmes para unilos máis tarde.
Os avances tecnolóxicos, como o aumento de espazo de almaceamento e o aumento de velocidade de conexión, levaron a compresión e división de arquivos ó borde da obsolescencia. Hoxe en día preferimos subir fotos a Dropbox , pasar un enlace en lugar de comprimir todo nun RAR i enviar o arquivo por correo.
Con todo, hay dous escearios nos que os compresores siguen sendo moi valiosos no eido doméstico: o empaquetado de arquivos, que permite transferir arquivos e directorios doadamente, e a distribución con cifrado, que ofusca contidos que de outro modo serían visibles para todo aquel que interceptara as comunicacions.
5. Programas de intercambio de archivos P2P
Los programas P2P, como eMule ou Ares, se crearon para facilitar o intercambio de arquivos entre ordeadores conectados a Internet. O uso de protocolos como BitTorrent facilita a transmisión de arquivos enormes sin copar por completo as conexions dos usuarios.
A decadencia do P2P se puede achacar a una combinación de factores irresistible: por un lado, a constante presión legal dunha industria cultural conxelada no pasado; polo outro, a aparición de modelos de intercambio distintos, máis simples, amigables e, sobre todo, gratuitos.
Falamos, cómo non, de Megaupload e as páxinas de hospedaxe de archivos, pero también de Spotify, Netflix, Youzee e demáis servicios vía streaming, legales e económicos. Mentras as páxinas de hospedaxe han sufrido un notable golpe tralo peche de Megaupload, o streaming prospera.
Os clientes P2P que quedan, mientras tanto, malviven como reductos testimoniales de outra época. Con eles ainda é posible atopar antigos arquivos e xoïas imposibles de atopar noutros sitios, pero é un estado de cousas destinado a trocar en canto unha das novas plataformas asuma o liderazgo global (e non, non será Megabox).
¿Qué programas sobreviven el paso del tiempo?
Los programas que hemos mencionado arriba ofrecen solucions para problemas puntuais dun sistema operativo ou para limitacions tecnolóxicas concretas; cando estos problemas se solucionan e as limitacions se superan, as utilidades relacionadas deixan de ter un propósito e morren. É lóxico.
Para sobrevivir, un programa debe intentar satisfacer unha necesidad básica. Necesidades fundamentais son comunicar, buscar información, crear ou compartir. Aplicacions como Office, Photoshop ou Google Maps cambiarán moitísimo, pero en esencia seguirán facendo o mismo durante anos.
No hay comentarios:
Publicar un comentario